เพลงพิณ : ความรัก...ไม่ยากเกิน จะเข้าใจ

          ด้วยความเก่าแก่ของอาคารต่างๆ ที่ปัจจุบันกลายมาเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จึงเป็นต้นเหตุของเรื่องเล่ามากมายของเหล่านักศึกษาโดยว่ากันว่า หากไปถามลูกสวนสุนันทาทุกคนว่าแม่ชื่ออะไร ทุกคนจะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า "สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตนพระบรมราชเทวี" ซึ่งเป็นพระนามของพระมเหสีในรัชกาลที่ 5 ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยที่นักศึกษาทุกคนนับถือเป็นแม่ ซึ่งคำตอบเดียวกันนี้ ยังเป็นสิ่งที่นักเรียนต้องท่องจำให้ขึ้นใจ เพราะเป็นคำตอบที่นักศึกษาปี 1 ต้องเจอในการสอบสัมภาษณ์ด้วย

          ในส่วนอาคารเก่าแก่ หรือตำหนักเก่าที่เป็นที่พักของสนมในรัชกาลที่ 5 ซึ่งจากเดิมมีหลายอาคารแต่โดนรื้อทิ้งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งขณะนี้เหลือเพียงตึกเดียวเป็นตึกที่อยู่บริเวณริมทางเดิน ที่เชื่อมต่อกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต

         ซึ่งเป็นตึกเก่าริมรั้ว ปัจจุบันเป็นตึกของสาขาดนตรีไทย และมีเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่า บ่อยครั้งที่ในเวลากลางคืนจะมีเสียงระนาด หรือดีไม่ดี ก็จะเป็นเสียงดนตรีไทยเต็มวง ใครเดินผ่านไปผ่านมาก็ชวนขนลุกได้เหมือนกัน

          นอกจากนั้นก็ว่ากันว่าที่ใต้อาคารเป็นคุกเก่า สำหรับขังข้าทาส วันดีคืนดีก็จะมีคนเห็นไฟเปิดอยู่ มีคนเดินไปมา ซึ่งตึกนี้แทบจะเป็นตึกเก่า แก่ตึกเดียวที่เหลืออยู่เพราะเล่ากันต่อๆ มาว่า มีอาถรรพ์ หากคิดจะรื้อทิ้งมักจะมีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นเสมอ

          และสถานที่ที่น่าจะรู้จักกันดีในสวนสุนันทาอีกแห่งคือ "เนินพระนาง" ซึ่งเป็นเนินดินลักษณะคล้ายภูเขา หลายคนบอกว่า เป็นหลุมหลบภัยสมัยสงครามโลก นอกจากนั้นยังมีอีกเนินด้านหลังอาคารคณะนิเทศศาสตร์ ซึ่งจะมีศาลพระภูมิอยู่ เล่ากันต่อมาว่า ใครไปบนที่นั่นต้องเอาผ้าแพรสีแดงกับมะพร้าวติดไปด้วย ส่วนใหญ่ที่นิยมกันคือบนให้เรียนจบให้สอบผ่าน

          ถัดมาที่บึงใหญ่กลางมหาวิทยาลัย มีเรื่องน่าแปลกว่า ใครที่อุตริเล่นพิเรนทร์กระโดดลงไปเล่นน้ำในบึงดังกล่าวจะเรียนไม่จบ แต่ขณะเดียวกัน บึงนี้กลับเป็นบึงที่นักศึกษาหลายคนที่บนบานไว้ขอให้เรียนจบ นิยมมาโดดน้ำแก้บนหลังเรียนจบไปแล้ว หนึ่งในนั้นเป็นดาราหนุ่มมาดกวนที่รู้จักกันดี "เต๋า สมชาย เข็มกลัด" ว่ากันว่าดาราหนุ่มโดดน้ำแก้บนในบึงนี้ด้วยเหมือนกัน

          เลาะรั้วต่อมาที่มหาวิทยาลัยคู่ขวัญ "มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต" ซึ่งเก่าแก่ไม่แพ้กัน มีเรื่องเล่าว่า

          ตึกเรียนรวม อาคาร 11 ซึ่งนักศึกษาแทบทุกคนจะต้องมีโอกาสได้แวะเวียนไปเรียน ที่นั่นมีเรื่องเล่าจากศิษย์เก่าให้ฟังว่า ตึกนี้ขณะที่ก่อสร้าง มีคนงานตกลงมาเสียชีวิตระหว่างนั่งอยู่ที่ระเบียง ทำให้การก่อสร้างหยุดชะงัก ถึงขั้นต้องจ้างบริษัทก่อสร้างใหม่เข้ามาทำงานต่อ แต่เมื่อทำถึงชั้น 5 ต้องเปลี่ยนบริษัทกันใหม่อยู่หลายบริษัทจึงจะสร้างเสร็จ" ดังนั้น จะพบว่า ตั้งแต่บันไดชั้น 5 ขึ้นไป ความกว้างของขั้นบันไดจะแคบลงเรื่อยๆ ทางขึ้นจะชันมาก"

          นอกจากนั้นยังมีศาลพระภูมิประจำสถาบัน หรือที่เรียกกันว่า ศาลพ่อปู่ ที่นักศึกษาใหม่ ทุกรุ่นจะต้องไปเคารพสักการะ เชื่อกันว่า หากนักศึกษาคนใดต้องการที่พึ่งพิงทางใจในเรื่องต่างๆ สามารถมาขอกับพ่อปู่ได้ แต่มีคำเตือนห้อยท้ายว่า "ห้ามบน"

          ข้ามมายัง มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม ก็มีเรื่องเล่าทำนองเดียวกันว่า สระน้ำขนาดใหญ่ด้านหน้าตึก 4 จะมีบ่อปลาบึกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยอาศัยอยู่ แต่หากวันดีคืนดี ใครเห็นปลาบึกว่ายอยู่ในน้ำล่ะก็ อาจจะถึงคราวเคราะห์ เรียนไม่จบซะอย่างงั้น

          นอกจากนั้นที่หอส้มตำ ซึ่งเป็นโรงอาหารด้านหน้าคณะมนุษยศาสตร์ ด้านข้างจะมีสะพานไม้อยู่ หากคู่รักคู่ไหนเดินกันไปเป็นอันต้องเลิกกันทุกราย

          ส่วนเรื่องลี้ลับของ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา อันมีที่มาเก่าแก่โบราณ ก็ชวนให้ขนลุกอยู่ไม่น้อยเสียงยืนยันจากรุ่นพี่รุ่นน้องชาวนิเทศศาสตร์ที่นี่ว่า

          ตึกคณะนิเทศศาสตร์ ช่วงเย็นๆ จะไม่มีใครกล้าขึ้นไปชั้น 15 คนเดียว เพราะอาจได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ หรือได้ยินเสียงคนใส่รองเท้าส้นสูงเดินอยู่ใกล้ๆ หรือบางครั้งเข้าห้องน้ำแล้วมองออกไปที่กระจกก็จะเห็นผู้หญิง ผมยาวยืนก้มหน้าอยู่ แต่พอเปิดประตูออกไปก็ไม่พบใครเลย

          เรื่องเล่าที่ถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น แม้คนที่เล่าจะไม่ได้มีประสบการณ์ตรงกับเรื่องเหล่านี้ เป็นเรื่องเล่าที่มีทั้งคนเชื่อ และไม่เชื่อ แต่สิ่งเหล่านี้เป็นหนึ่งในความทรงจำร่วมกันของใครหลายคน ยามเมื่อนึกหวนไปถึงสีสันของช่วงชีวิตในวัยศึกษาเล่าเรียน...